Bal

Nerede duruyorduk? Ağaçların altındaki gölgeler birbirine çarparken ben ve sen tam olarak nerede duruyorduk?

 

Ağaçların arasından geçip kirpiğime değen ve oradan gözümün içine dalan güneş ışığı, her zamankinden daha ılık, daha sakin akıyor evin içerisine, parmaklarımın ucuna, kıvrılmış belimin üzerine. Turuncu, portakaldan kalma bir renk ile kuşanıyor odanın içi. Burnunun ucuna doluyor güneşin, yaprağın kokusu. Koridordaki vazoda bekleyen hanımeli sarıyor her yeri, bulut bulut birikiyor. Etrafı saran bahar rüzgarı, bal gibi ağdalı ağırlığını odada duran eşyaların üzerine bırakıyor. Dayanamayıp taşıyor. Öğleden sonra batan güneşle birlikte kapanan gözlerim, kirpiklerimin ucuna değen parmaklarının sesine karışıyor; kulaklarım çınlıyor.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s