03: 37

Meğer benim içim dışım şiirmiş, büyüdükçe anlıyorum. Şarabın beyazına olan tutkum, rakı kadehinden burnuma dağılan anason kokusu ve cümleleri illaki devirmem… Ne öznem ne yüklemim, sizin öğrettiğiniz gibi olmadı hiç. Şimdi anlıyorum, benim varım yoğum kelimem.

Hayatı şiirle yeneceğiz.

Bu nedenle de ben hep kendisine şair demeyen, diyemeyen o güzel adamları seveceğim. Şiirin peşinde rüyaya yatan bazı adamları hep özleyeceğim.

Cemal Süreya mesela, takıntım, gözümün nuru. Onu hep merdivenlerin tepesinde bekleyeceğim. Muhtemelen üzerimde beyaz bir entari, yakası açık, eteği uzun.

Sonra Aragon, bazı sırlarımız olacak onunla. Kapıları kapatacağım, o anlatacak ben ağlayacağım.

Ben elimde hep kalemle, cümleler sıra sıra dizilselerde aklımda hep bir şiirin ritmini tutturmuş, cümlelerimi öyle kuracağım. Kelimelerin ucu birbirine değdikçe ben yepyeni günler ve belki, yani eğer şanslıysam, geceler seçeceğim. Uzun, yalnız.

İyi geceler.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s