“Gün usulca”

Duymanla duymaman arası. Tadı, tuzu. Saklamadan.

***

Önümüz deniz, uçsuz bucaksız, önümüz kış, onca şiir. Neyse

Ellerimin arasında birkaç sayfa, kafamı kaldırıp bakıyorum sana. Sırtın bana dönük, uzanıyorsun koynumda. Soğuk.

Gece oldu, birazdan sabah. Sessizce duruyoruz öylece. Ellerimin arasında bilmediğim onca şey. Gülümsemek ne güzel. Gözyaşı üvey evlat değil ya; sarılmak da güzel.

Belki daha iyi yazacağım ama işte günün bu saati, hava henüz bu kadar aydınlıkken ve ayağımın altında dört tane kedi benden ilgi beklerden… Bahçenin önü upuzun, güller var her yerde, pembe, kırmızı, sarı, utanmaz.

Aşağı köyde yürüyen iki çocuk, birinin üzerinde kırmızı bir elbise diğeriyse yalın ayak yürüyor çimenin üzerinde.

Elleri, ellerinin içinde yürüyen sesi, duymak, dokunmak arası.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s