Dut ağacı

Bugün öleceğim; sanırım birazdan.

 

Benim annem dut ağacıydı. Köyün girişinde sıra sıra dizili olanlardan değil, dedemin evin arkasına ektiği küçücük fidanlardan dalları en kuvvetli, yaprakları en bol olandı. Gövdesinin üzeri çizgi çizgi uzardı.

 

Daha gün doğmadan uyanır önce kuşlara sonra börtü böceğe ardından bize yiyecek mis kokulu dutlar hazırlardı. Dutlarından koparıp yediğimizde avuçlarımızın içinde, yanaklarımızda anamızın öpücük izleri kalırdı. 

Oyun oynamaya çıktığımızda evin arka avlusundan uzanır, köklerini bize dolar, yapraklarıyla bizi güneşten, yağmurdan korurdu. 

Ayın ışığını ardına aldığı bazı gecelerde annemizin sesi yağmura karışırdı.  Evin içine, odamızın penceresinden girer üzerimizi örterdi.

 

Benim annem, mosmor dutlar veren uzun, güçlü bir dut ağacıydı. 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s