Julia

Julia sen, yaklaşık bundan milyon yıl evvel,

ananın rahminde büyürken,

sevdiğimiz tüm şairler yataklarında öldüler.

bence tüm şiirlerini bilhassa sen ve ben için çizdiler.

kağıt mesela senin için keşfedilmiş olmalı, kalemse benim için.

Julia, bence biz ikimiz ya da bilhassa sen

bu koca alemde bir çiçek gibi solmamalısın.

günler ne kadar çoksa,

senin ömrün de o kadar aydınlık olmalı.

yani bu nedenle julia, sen illaki güneşe tapmalı ve

sevmenin has alini anlamalısın.

Julia, büyüyoruz diye değil, başka bir sebep olmalı aklımızı yitirten.

onca aşk nereye gider?

julia, sanırım biz şairlere ve kelimelere bu kadar aşık olmasaydık,

bir güzel yaşardık her günün ilk baharını.

sen bir adamın avuçlarında büyümeyi göze alarak,

bense bir adamın beni göze almasını umarak değil yani.

böyle yaşayarak.

Julia, bence biz ya da sen,

yani muhakkak ikimiz, güneşten vazgeçmeyelim derim.

Başkalarına sığınmayı da kabullenelim. Düşmek en güzel kusurumuz olsun, satırları hep birbirine değdirelim.

20130201-013912.jpg

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s