7

Yedi senenin bazı gecelerinde çok dokunuyor içime. Anam, babam yanımda, sıcak bir odada birlikte çay içiyorken mesela. Ya da yazın babamın yoğurduna biraz meyve dilimlediğimde. Bir an bir utanç kırıntısı belirip büyüyor. Kendimden, babama sahip olan kendimden özellikle tiksiniyorum. Bu rahat yaşantımdan. An gelip benden başka herkesi unuttuğumu fark ettiğim zamanlardan.

Sonra bir sessizlik, sakinlik. Hrant. Onun yokluğunu kabullenmek zorunda kalan ailesi. Rakel.

Aşk, sevgi, birlikte yaşlanmak, torunlar.

Yarım yamalak başlayamamış herşey eksik kalmış. İyice yalnızlaşmış bu kadar süre içinde. İyice yalnızlaşmış herkes, hepsi, bazılarımız.

Anmak için o yolda yürüyemeyen ben, ellerinde flamalar bir güzel türkü tutturan sen, oğlu, eşi.

Ama yine de Hrant’a dair bir derin bir soluk.
İnsanın kendi vicdanını, bazen bir bahaneyle. Çoğu zaman hep bahaneyle.

Olsun.

Bak hepimiz yanyanayız. Uzakta olan hepimizin kalbi, vicdanı bir.

İşte Hrant böyle bir güzel adam. Hepimizi biraraya toplayan.

20140119-174058.jpg

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s