Unutmak

Yan sıraya tertemizden bir genç oturmuş. Daha önceleri yoktu; ya da ben uzun zamandır buraya gelmediğimden görmedim.
Neyse; üzerinde, babamın en pahasız olan gömleklerinden biri gibi bir gömlek, saçları asker traşı, hafif kambur gibi ama neşeli.

Pek kimseyle konuşmuyor. Gülüyor. Gülümsüyor.

Fotoğraflarına bakıp iç çektiğimiz koca gözlü sokak çocuklarının gözlerindeki ışıltıdan var. Gülüşünde.
Baktıkça içimde unuttuğum bir ağaç yeşeriyor.

Çok güzel şeylere inanıyorum yine. Direnmeye, sevmeye, hiç kırılmamış bir sevgi olabileceğine.

Sonra bencilliğim düşüyor aklıma. Gencecik temiz yüzlü bir adamın hayatına değil, onun bende uyandırdığı duygulara gömülüp unutuyorum herkesi, herşeyi.

Bir an için bu unutma hali en kıymetlim oluyor. Bu sürsün istiyorum, bunu sürdürebileyim.

Sürdürebileyim.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s